historie in Peru

Ik heb jullie op de proef gesteld, ik weet het maar hier is ie dan eindelijk: een update van ruim een maand geleden!
De volgende bestemming na Bolivia was Peru.
We zijn inmiddels ruim 3 maanden op reis een redelijk gewend aan het op je spullen letten. Kleine tasje onder je kleren op je buik, tas goed onder de stoel weg geschoven etc. Nog niet eerder een vervelende ervaring meegemaakt en het gevoel dat ons wel niets zou overkomen. Op het moment dat we de bus instappen van Arequipa naar Cusco, waarschuwt de bus chauffeur ons nog om op onze tassen te letten. We slaan het advies niet in de wind en ik prop mijn tas onder het voetenplankje van de stoel zodat niemand hem er meer uit kan krijgen en Sienke wikkeld haar tas om haar been...
Toen we in ons hotel in Cusco aankwamen maak ik mijn tas open en merk ik opeens dat mijn grote camera tas wel heel licht geworden is, weg camera. Sienke kijkt me verschrikt aan en weet niet hoe snel zij haar tas moet open ritsen om te checken of haar camera er nog wel is... Helaas beide cameras zijn gejat. Onder ons vandaan ondanks de voorzorgsmaatregelen. Er is maar een manier waarop ze dit kunstje hebben kunnen flikken: onder de stoel duiken, tas open ritsen, cameratas openritsen, camera eruit pakken, cameratas weer dicht risten, rugzak weer dichtritsen en naar de volgende tas. Als ik terug denk lijkt het me praktisch onmogelijk om op die manier bij mijn tas te komen, maar ik was er niet bij om het te zien want ik lag te pitten! Helaas. Het ergste is dat wij de laatste keer onze foto´s hebben gebackupt voor de fantastische tour van de Salar de Uyuni. Alles foto´s weg dus. Dit soort dingen gebeuren nou eenmaal, maar we kunnen ons wel voor de kop slaan dat we juist die ene dag niet onze geheugenkaartjes eruit hebben gehaald (zoals we zo vaak hebben bedacht) en niet onze tas opslot hebben gedaan (we hebben alletwee een slotje bij ons). Maar niet te lang getreurd, er valt nog zoveel moois te zien dus we hebben meteen die middag nog een nieuwe camera gekocht nadat we aangifte hadden gedaan (geen spiegelreflex oid, gewoon simpel, 1 camera voor ons beide). Maar begin nu niet te zeuren als de foto´s niet meer zo mooi zijn als voorheen, dat ligt aan de camera niet aan mij!

Het beeld dat de meeste mensen direct op hun netvlies krijgen als ze aan Peru denken, is het beeld van de Inca ruines op de top van een berg: Machu Picchu. Dit was dan ook doel nummer 1 van ons bezoek aan Peru. Er zijn een aantal manieren om op deze afgelegen historische plek te komen. De meest bekende is de oude Inca route waar naar zeggen de bewoners van dit tijdperk (ca 1500) zelf over van stad naar stad reisden. Om kort te gaan, 4 dagen heel veel lopen en heel veel geld betalen, en, er was sowieso geen plaats de eerst komende dagen (beperkt aantal mensen dat er per dag mag lopen). Dus: wij hebben een alternatieve manier gekozen om er naar toe te gaan vanaf Cusco. De eerste dag gingen we met de mountainbike naar beneden vanaf een meter of 2800. Na een fantastische afdaling met een fiets die niet door de nederlandse of zelfs Belgische keuring heen zou komen, aangekomen op 1400 meter waar de temperatuur en vochtigheidsgraad geheel anders was dan eerder die dag 1400 meter hoger. Dat hadden de muggen ook al eens bedacht want toen we beneden kwamen zaten onze benen helemaal onder de beten.
De 2e dag voltrok zich al lopende en zo ook de 3e dag waarna wij in Aguas Calientes aankwamen (het dorpje dichtbij Machu Picchu, overigens alleen bereikbaar per ´toerist geld aftroggel dure trein´). De naam van dit dorp is wat misplaatst (betekend ´hete wateren´) want de douche in het hotel was koud! De volgende ochtend om 4:15 uur (om het gros van de toersiten voor te zijn) begonnen met de wandeling naar de top waar we om precies 6 uur aankwamen zeiknat van de regen. Het moet gezegd worden, de wandeling van 2 dagen en de uiteindelijke plek waren fantastische mooi! Heel indrukwekkend allemaal. Daarna gauw terug naar Aguas Calientes om de trein terug te nemen (want we gaan natuurlijk niet weer 2 dagen lopen en dan omhoog fietsen!).
De andere kant van de medaille is dat het over de jaren veel te toersitisch is geworden. Vliegtuig ladingen Amerikaanse en andere toeristen met $ briefjes achter hun oren worden ingevlogen en betalen gerust 10$ voor een flesje water waar je elders in Peru 0,40$ voor betaald. Dit maakt het allemaal tot een toeristen fabriek waar alles en iedereen uit is op geld. Gauw maar weer door naar de volgende locatie dus!
Omdat we vonden dat we het hadden verdiend hebben we vanaf Cusco een vliegtuig naar Lima genomen, 2 keer zo duur als de bus maar 1 uur vliegen ipv 17 uur bussen, een aardige deal hebben we onszelf kunnen overtuigen! Vanaf Lima meteen door naar de kust (Mancora), dit keer wel een hele nacht en een paar uur bussen, vlak bij de grens met Ecuador. Dit om de laatste 5 dagen voor onze vlucht naar de Galapagos (ja ja we gaan naar de Galapagos eilanden!) zo dicht mogelijk bij Ecuador te zijn. We hebben 4 heerlijke ontspannen dagen gehad voor het eerst in onze reis langer dan 1 dag aan het strand. Heerlijke zeevruchten (ceviche) zwemmen en af en toe door een golf van mijn gehuurde surfboard af laten slaan. Nadat we even helemaal bij waren gekomen van al het gereis konden we aan onze busrit naar Ecuador beginnen... Charles Darwin here we come!